zurück |  back

Morgunblaðið
Fimmtudaginn 19. júní, 2008

TÓNLIST - Kjarvalsstaðir
Af meyjum og öðrum
Kammertónleikar****
Verk eftir Carter, Stockhausen og Atla Heimi Sveinsson í flutningi Adapter (Gunnhildur  Einarsdóttir, Ingólfur Vilhjálmsson, Kristjana Helgadóttir, Marc Tritschler og Matthias Engler). Sunnudagur 15. júní.

ATLI Heimir Sveinsson er í meyjarmerkinu. Það kom fram á tónleikum á Kjarvalsstöðum á
sunnudagskvöldið, en þar voru fluttar tónsmíðar eftir Atla, Elliott Carter og Karlheinz Stockhausen.
Ein tónsmíðin eftir þann síðastnefnda, Tierkreis, var í tólf köflum sem báru heiti stjörnumerkjanna.
Meyjarkaflinn var leikinn aftur sem aukalag til heiðurs Atla, en hann verður sjötugur í haust.
Stjörnumerkin eru hrífandi tónsmíðar. Mismunandi eiginleikar stjörnumerkjanna birtust manni
ljóslifandi, þarna var eitraður sporðdreki í hvössum laghendingum klarínettunnar, rígmontið ljón
skreytt bjölluhljómum og síhvikull tvíburði. Flutningurinn var líka í fremstu röð, alls konar litbrigði voru
fagurlega mótuð og samspilið almennt vandað. Túlkunin var leiftrandi og maður naut hvers tóns.
Þegar Stockhausen lést fyrir skömmu sagði einhver að miðað við hve sjaldan verk hans eru flutt á
tónleikum í dag hefði hann ekki verið sérlega merkilegt tónskáld. Þetta er auðvitað vitleysa,
Stockhausen hafði ómæld áhrif á tónlistarmenn út um allan heim. Fjöldi verka hans á tónleikaskrám
segir meira um stöðnun verkefnavalsnefnda en nokkuð annað.
Fyrri hluti dagskrárinnar einkenndist af einleikstónsmíðum og voru þær eins og áður sagði eftir
Stockhausen (In Freundschaft fyrir klarínettu), Carter (Bariolage fyrir hörpu) og Atla (Lethe fyrir
altflautu). Þær voru allar prýðilega leiknar, sú fyrsta var skemmtilega einbeitt og yfirveguð í
meðförum Ingólfs Vilhjálmssonar; hörpuverkið var töfrandi í túlkun Gunnhildar Einarsdóttur og hið
síðasta magnþrungið í flutningi Kristjönu Helgadóttur.
Svipaða sögu er að segja um samleiksverkin eftir hlé, sem voru eftir sömu tónskáld. Ég hef þegar
fjallað um stjörnumerkjatónsmíðina eftir Stockhausen, en hið glitrandi Esprit rude/Esprit doux eftir
Carter kom afar skemmtilega út, og einnig Heitur hrynur og kaldur eftir Atla, sem var í senn
dansvænt og seiðmagnað. Ekki mikið meyjarmerki þar! Er Atli kannski rísandi hrútur?

Jónas Sen